Cała Japonia w jednym miejscu!
Najświeższe wiadomości, artykuły i ciekawostki

ISSN 2450-3193

Polityka NOWY, STARY RZĄD A PROBLEMY WCIĄŻ TAKIE SAME

Trzeci gabinet premiera Shinzō Abe/Kyodo

02.01.2015 | 16:59
Autor: Krystian Karolak

Nietypowo, bo w czwartek, gdy obchodzona była w wielu częściach świata Wigilia Bożego Narodzenia, zaprzysiężono nowy rząd premiera Shinzō Abe. Czy sprosta on wyzwaniom nadchodzącego roku 2015?

Trzeci gabinet premiera Shinzō Abe zaprzysiężono 24 grudnia po spektakularnym zwycięstwie, jakie Partia Liberalno-Demokratyczna odniosła w wyborach do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego (tj. izba niższa w japońskim parlamencie). Swój pierwszy rząd utworzył przed kilkoma laty, dokładnie we wrześniu 2006 roku, po odejściu ze stanowiska Jun'ichirō Koizumiego. Wraz ze swym zaprzysiężeniem stał się jednym z najmłodszych premierów od czasów Fumimaro Konoe. Już w trakcie tej kadencji ujawniło się jednak prawdziwe oblicze premiera angażującego się w reformę podatkową, wspierającego kontrowersyjne podręczniki do historii, reinterpretację japońskiej konstytucji - zwłaszcza Artykułu 9. - oraz twarde stanowisko wobec Korei Północnej i wolę poprawy relacji z Chińską Republiką Ludową. Niestey wraz z samobójstwem ówczesnego ministra rolnictwa Toshikatsu Matsuoki, skandalami finansowymi dwóch innych ministrów oraz spadkiem wskaźnika popularności do poziomu 30 proc., doszło do zapowiedzi nieuchronnie zbliżającego się końca rządu. Pierwszy gabinet nacjonalistycznego premiera oficjalnie zakończył swoje działanie 26 września 2007 roku, a decyzja samego szefa rządu coraz częściej była tłumaczona jego złym stanem zdrowia. Nieoczekiwany powrót nastąpił dopiero po odzyskaniu przez PLD władzy w 2012 roku, po dość słabym, trzyletnim okresie sprawowania rządów przez premierów z ramienia Partii Demokratycznej Japonii. Wyjątkowo kusząca dla japońskiego społeczeństwa okazała się wizja nowej polityki gospodarczej premiera, nazwana na jego część abenomiką, oferująca poluzowanie polityki pieniężnej, reformy strukturalne oraz stymulację podatkową. Niestety po raz kolejny okazało się, że skandale z udziałem ministrów i spadające poparcie społeczne mogą doprowadzić do niemożności pełnego zrealizowania zakładanych reform. Przedwczesne wybory zorganizowane 14 grudnia 2014 roku okazały się jednak dowodem na to, że Partia Liberalno-Demokratyczna nie ma realnego przeciwnika w dość rozdrobnionej i skonfliktowanej opozycji.

Zarówno rząd, którego ustami przemawia rzecznik gabinetu Yoshihide Suga, jak i przewodniczący koalicyjnego ugrupowania Komeito Natsuo Yamaguchi wydają się mówić jednym głosem o najwyższym priorytecie, jaki przydzielony zostanie działaniom służącym ożywieniu gospodarki, i kontynuowaniu założeń abenomiki. Gabinet zamierza też przyjąć pakiet stymulacyjny w wysokości 3,5 mld jenów dla wsparcia gospodarki tkwiącej w recesji od czasu przyjęcia podwyżki podatku konsumpcyjnego na początku kwietnia ubiegłego roku. Na konferencji prasowej po zaprzysiężeniu nowego rządu Shinzō Abe wspomniał też o kontynuowaniu polityki wspierania aktywnej roli kobiet w japońskim społeczeństwie, działaniach dyplomatycznych oraz ustawach ściśle związanych z bezpieczeństwem kraju, w tym także tej dotyczącej zasady kolektywnej samoobrony, która ma zostać poddana głosowaniu w Zgromadzeniu Narodowym w 2015 roku. W przeciwieństwie do swych poprzednich kadencji tym razem wydaje się on odpowiednio zabezpieczać swoje przywództwo dzięki abenomice oraz uporaniu się z krytyką w związku z szeroko dyskutowaną kwestią otworzenia się Japonii na udział w konfliktach zbrojnych. Pozostaje jednak problem uzyskania w głosowaniu parlamentarnym większości 2/3 niezbędnej do zmiany konstytucji według Artykułu 96. pozwalającego na wprowadzenie niezbędnych poprawek względem dokumentu, a następnie przedłożenie całości społeczeństwu w formie referendum. Wyborcy co prawda dali dodatkowy czas dla partii rządzącej, lecz nie dadzą im na długo spokoju, zwłaszcza w obliczu kwietniowych wyborów lokalnych i wyborów do izby wyższej w 2016 roku.

Jedyna zmiana w składzie rządu to rezygnacja Akinoriego Eto ze stanowiska ministra obrony po ujawnieniu skandalu finansowego z jego udziałem. Choć polityk otrzymał propozycję pozostania w nowym rządzie, to odrzucił ją w obawie przed negatywnym wpływem, jaki mogłaby ona mieć na politykę premiera. Jego następca, Gen Nakatani, absolwent Akademii Obrony Narodowej, od dłuższego czasu pracował nad kwestią ustaw o bezpieczeństwie jako osoba bezpośrednio odpowiedzialna w partii rządzącej. 57-letni były oficer Sił Samoobrony i szef Agencji Obrony Japonii jest niezwykle wpływową osobą w partii, nie tylko z racji posiadanego doświadczenia kwalifikującego go jako eksperta w dziedzinie bezpieczeństwa czy oddziaływania na japońsko-amerykańską współpracę w dziedzinie obronności oraz kwestię relokacji bazy Futenma na Okinawie, lecz także z racji przynależności do nacjonalistycznej grupy zwanej Nippon Kaigi (Konferencja Japońska). Członkami założonej w 1997 roku grupy są m.in. obecny minister obrony, wicepremier i minister finansów Tarō Asō, premier Shinzō Abe, wielu obecnych i przeszłych ministrów oraz innych znaczących osobistości odgrywających dużą rolę w życiu społeczno-politycznym. Ponad połowa składu izby niższej tworzy dość silne lobby; ich ogólna liczba szacowana jest na 35 tys. członków. Opowiadają się oni za obroną roszczeń japońskich względem wysp Senkaku (chin. Diaoyu), zaprzeczaniem istnienia "pocieszycielek", walką z feminizmem i prawami LGBT oraz rewizją konstytucji. W gestii Nakataniego będzie leżało stworzenie legalnych podwalin umożliwiających Japonii zwalczanie wszelkich zagrożeń i utorowanie drogi pod ustawę zezwalającą na udział sił poza granicami kraju. Wyjątkiem od narzuconego zakazu uczestnictwa Sił Samobrony w misjach zagranicznych jest udział w operacjach utrzymania pokoju prowadzonych przez ONZ.

Źródło: The Japan Times

Skład trzeciego gabinetu Shinzō Abe. Dół od lewej: Fumio Kishida (minister spraw zagranicznych), Akihiro Ōta (minister infrastruktury, transportu i turystyki), Shinzō Abe (premier Japonii), Tarō Asō (wicepremier i minister finansów), Akira Amari (minister ds. ożywienia gospodarczego). Drugi rząd od lewej: Haruko Arimura (minister ds. promocji aktywności kobiet oraz reform administracyjnych isłużby publicznej), Eriko Yamatani (minister ds. problemu porwań), Sanae Takaichi (minister spraw wewnętrznych i komunikacji), Yōko Kamikawa (minister sprawiedliwości), Yasuhisa Shiozaki (minister zdrowia, pracy i polityki społecznej). Trzeci rząd: Gen Nakatani (minister obrony), Kōya Nishikawa (minister rolnictwa, leśnictwa i rybołóstwa), Yoshio Mochizuki (minister środowiska), Shigeru Ishiba (minister ds. rozwoju lokalnego), Yoshihide Suga (rzecznik rządu), Wataru Takeshita (minister ds. odbudowy). Czwarty rząd od lewej: Akio Mimura (honorowy doradca premiera), Hakubun Shimomura (minister edukacji, kultury, sportu, sztuki i technologii), Shun'ichi Yamaguchi (minister stanu ds. Okinawy i Północnych Terytoriów), Yōichi Miyazawa (minister gospodarki, handlu i przemysłu), Katsunobu Kato (zastępca rzecznika rządu).

ŹRÓDŁA

The Japan Times
Mainichi Shimbun
Yomiuri Shimbun
Prime Minister of Japan and His Cabinet

SYLWETKA AUTORA

TAGI:

Abe   prawo   wydarzenia   Tokio   stosunki międzynarodowe  

NASZE ARTYKUŁY

Serce Kiusiu – Fukuoka

NAJPOPULARNIEJSZE ARTYKUŁY

Kitsune - japońskie lisy

Komu macha maneki-neko?

PARTNERZY

Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy